Gorkaren mundua

Gaurkoan mendi proiektuarekin nator berriro ere. Blog hau irakurtzeko ohitura duen oro konturatuko zen mendi bakoitzak eman izan didala zerbait igoera bakoitzean.

Hirugarren mendi hau, hala ere, berezia da niretzat. Agian munduko mendirik bereziena bezala har dezaket. Adarra mendiaz ari naiz. Joana nintzen adarra mendira 2000 urtea baina lehen. Ordurarte mendia gustoko nuen baina ez zidan inongo senimendurik azalerazten.2000 urte hartako galera hark ordea mendi honenganako nuen sentimendua indartzera eraman zuen. 2000 urtean galdu nuen lehengusua. Gaixotasun nazkagarri batek albotik kendu zigun hainbeste maite genuen pertsona. Gazte, oso gazte uzti zigun. Berarekiko lotura oso estua nuen. Adin tartea egon arren bera eta nire artean betidanik egon zen rollo ona. Herri berdinean bizi ginen eta oso gertukotzat jotzen nuen. Nire eredua zen. Nire bi lehengusuak beti izan dira nire eredu. Kirolzaleak, langileak eta gainera besteekiko edozer egiteko prest une oro. Desgraziz borroka hartan ezin izan zuen aurrera egin. Bere errautsak adarra mendian bota genituen. Bertan zuhaitz zoragarri bat landatu genuen eta hantxe dirau tinko jada 9 urte bete dire honetan. Argi uzti dut lerro hauekin, Adarra mendiak nireganako sortzen duen sentsazio, sentimendu eta oroitzapen sorta. Esan beharra daukat gaur egun plantetazen ditudan desafio askotan indarra, lehengusuaren pentsamendua izaten dela. Asko esango dute horiek burutapenak direla baina kirol arloarekin erlazionaturiko ekintza anitzetan oso gogoan izaten du bera. Horregatik ez da kasualitatea, mendien proiektu honetan mendia hau sartzea, ezta kasualitatea ere ez Santiago bideko azken 5 kmetan bota nituen malkoen zergaitia zehaztea. Ez eta noski Behobia Donostia leihaketan lehen aldiz parte hartu nuenean, sufrimendu momentuetan izan nuen pentsamendu hura. Askok esango dute zergatik erlazionatu kirola pertsona maitatu batekin. Batzuek Messi, Gasol edota Alonso goresten duten bezala nik nire lehengusua izan dut eta izango dut beti eredu.

Neska eta ni joan ginen adarrara. Proiektuko hirugarren desafioa zen. Oso ezaguna niretzat. Eguraldi oso txarra genuen eta mendian gora abiatu gienean gauzak okerrera egin zuen. Behe laino sartu zen. Nik bidea oso ezaguna nuenez, aurrera egitea erabaki genuen. Erritmo biziz nire lehengusuaren zuahitzeraino iritsi bertan geldialdia egin eta gora jarraitu genuen. Indarra berreskuratu nituen zuhaitzean eta sentimenduak azala azalean gora egin genuen. Ilusio handia egiten zidan mendate haur ere neskarekin egiteak. ( Niretzat asko suposatzen zuen hark. Eztakit nire lehengusuarekiko aurkezpen batn modukoa zen). Tontorrera iristean oso pozik nengoen eta naiz eta Adarrara igotako aldiak ezin kontatu, hau berezia izan zen. Batetik konpainiagaitik eta bestetik berriz ere berritu nuelako nire lehengusuarekiko lotura.Egunetik egunera eta utzi gintuenetik 9 urte pasatu diren arren une askotan daramat alboan eta kirol arloan indar bereziak meaten dizkit desafio xume hauetan.

ADARRA MENDIA EGINA ZEGOEN.
BIDE GUZTIETAN, ERREPIDE GUZTIETAN, FUTBOL ZELAI GUZTIETAN, LASTERKETA GUZTIETAN ... ETA BIZITZAKO UNE GUZTIETAN GOGOAN.