Gorkaren mundua

Udako oporraldi guztian idatzi gabe egon ostean Irailean berriz ere banator. Gai berriak izango ditut aurtengo ikasturtean blogean. Lehenengo egun honetan, azkena idatzi nuen gaiaren inguruan idatziko dut. Irlandaren inguruan artuko naiz. Liluratu egin ninduen uharte harka aspektu askotan. Beste hainbat aspektutan ez zitzaidan hainbeste gustatu baina berehalakoan itzuliko nintzateke aukera izanez gero.

Hiriburua ongi bisitatu ostean Bray kostaldeko herrira egin genuen txangoa. Irlandar eguraldia lagun, zeru lainoua eta euri mehatuxa, ordu beteko autobus bidai egin genuen. Bray kostaldeko herria da. Herri ponpoxoa da baina ez dago turistez betea. Hondartza dotorea du. Bertako hondartza, ez da gure hondartzen antzekoa. Harriz beteriko hondartza luzea zen hangoa. Ingurua oso polita zen eta bertako ohitura nagusia, hondartzaren amaieran zegoen Brayko muinoa igotzea da. Ez genuen bertara igotzeko asmorik baina azkenean 400 metro inguruko muinoa igo genuen 16 mendi 16 ilusio proiektuari internazionalitatea emanez. Parentesi bat ireki nahi dut hemen,uda honetan proiektua amaitutzat eman baitugu baina horretaz luze hitzegingo dut beste artikuluren batean.Bray herrian egun pasa egin ostean dublinera buelta egin genuen.

Hurrengo egunean, Glendalougheko mendiak bisitatzeko bisita gidatua hartzea erabaki genuen. Egun osoko bisita zen eta gure konura ibili ostean bisita hori egitea egokitzat jo genuen. Autobus txiki batean sartu ginen o´conell street-en barrena eta hantxe abiatu ginen. Gida, aldi berean autobuseko gidaria zen. Irlandan peto petoa zen bibotedun aitonatxoa. Oso jatorra. Zailtasun handiak nituen bere ingeles itxia ulertzeko baina ahaleginak egin nituen bidaia osoan. 16 pertsona sartu ginen autobusean. Guztiak, nazionalitate desberdinetakoak ginela ohartu ginen aitonak errepasoa egin zuenean.Bitxia eta aldi berean dibertigarria izan zen gure nazionalitatea galdetzean neskalagunak eta nik elkarri begiratu eta farre egin genuenean. Azkenean "spanish"-ak ginela bota genuen ez baigenuen azalpenanetan ibili nahi. Gerora aitonarekin izan genuen elkarrizketa batean berarekin aritu ginen Euskal Herria eta Irlandaren arteko loturetaz aitonak zerbait bazekien gure herrialdeaz eta solasaldi atsegina izan genuen edo hobe esanda izan zuen neskalagunak, nik bi hiru hitz jarraian ulertzearekin nahikoa bainuen.
Kontuan da egun hartan ur jauziak ikusi genituela lehenengo. Egia esanda ur jauzi haiek ez ziren beste munduko ezer izan. Hemen horrelakoak edota politagoak topatzeko ez dugu oso urrunera joan behar. Goizetik eguraldia oso txarra zen eta autobusean sartuta horrenbeste ordutan txangoa egitearen ideia txarra izan zela pentsatzen hasiak ginen. Gure iritzia bat batean aldatu zen Glendalougheko aztarnetara iritsi ginenean. Aintzinako ondare haiek oso bereziak ziren. Ingurune natural ikusgarri batean zeuden kokaturik eta zirudienez, lakuz inguratuta, nahiz eta egun hartan gure lagun handia egin zen Irlandar xirimiri eta lainoek ez utzi lakuak bistaratzen. Merezi izan zuen hango xarma eta ingurune mistiko hura ezagutzeak. Lehertuta hostelera itzuli ginen arratsaldeko 17-ak aldera. Arratsa arreba eta euren kideekin pasatu genuen Dublineko pub batean sofa eroso batzuetan erdi etzanda Guinnesa dastatzen.

Hurrengo egunak dublin inguruan ibiltzeko eta bertako azken txokoak ezagutzeko erbaili genituen. Gaurkoz nahikoa idatzi dut gai honen inguruan eta beste batetarako utziko ditut pasarte hauek. Bertako pub giroa, jendea, zerbeza... ezin ahantzi. Egunen batean, hauen eta beste gauza askoren inguruan arituko naiz, ordurarte ongi izan irakurle.

Aste santuan Irlandan izan nintzen. Ez dut esango bizitza osoa bertara joan nahiean ibili naizenik, ez baita egia. Arreba bertan izan dut ikasketak burutzen eta aitzakia horrekin beste leku berri bat ezagutzeko asmoarekin egin dut bertarako bidaia. Neskalaguna bidaikide izan dut. Bidaien hasiera eta amaierek sortzen didate kezka gehien niri. Hegazkinei dieten beldur handiak sortzen dit kezka. Hegazkinetan ez sartzera ez naiz iristen baina beldur handiarekin bidaiatzen dut. Zer pentsa asko ematen dit beldur honek baina beste hainbat gauzekin bezala, aurrera egitera bultzatzen nau azkenean senak. Intutitiboki hartuko al dut erabakia? jeje. Broma alde batetara utziz eta hegaldiak iraun zituen 2 ordu luze haien ostean Dublingo aireportu dotorean lur hartu genuen. Bertako autobus hori berezia hartu eta erdigunerantz abiatu ginen. Ez zen batere zaila izan O ´Conell street famatua topatzea. Autobusa euskaldunez betea zegoen.O ´Conell street-etik gettu genuen gure aterpetxea. Beste zortzi ezezagunekin partekatzen genuen logela baina ez zen ezer berria niretzat ohitua bainago horrelakoetan lo egitera. Azkenean erosotasunean galdu baina ekonomikoki asko irabzten da horrelako aterpetxeetan. Kasu honetan, hiria eta bere inguruneak ezagutu nahi genituenez ez genuen ezer berezirik nahi.

Lehen eguna kokatzeko eguna izan zen. Arrebarekin geratu, bertan asko eskertzen zen urdaiazpikoa dastatu eta gure lehenengo Guinnesa eda genuen. Zoragarria!! Edan genuen lekua ere halakoxea zen. Sofa erraldoiak, telebista handiak, musika lasaia eta konpainia ederra. Bigarren egunean dublin hiria bera zen gure helburua nagusia.Ibaiaren iparraldera hasi ginen. Dublingo zati pobreena bezala kontsideratzen da. Bertan, gudako monumentu ugari, museoak, eliza dotoreak,merkatua,James joyce eskultura, O´conelleko piruloa,bankua,oscar wilden etxea, parlamentua, alde georgiarra eta parke pare bat ikusi genituen.Hegoaldera pasatzearekin batera, alde aberatsarekin egin genuen topo. Aldaktea nabaria zen. Langile klaseko etxeak,auzo elizak, kale bakartiak etab. ikustetik, luxuzko hotrelak, kale komerttzialak eta parke berde berdeak ikustera igaro ginen.Liluratu egin ninduten hiri erdian parkeek zuten itxura zoragarriak. Izugarria bertako unibertsitatea. Aipamen berezi bat eskaintzea merezi du. Leku berezia zen hura espazio handiak eraikin historikoak modernitatearekin nahastuta eta bertako joko zelaian cricket partida bat ikusteko zortea izan genuen. Ondoren, temple bar famatura joan ginen. Bertan daude Dublineko pub garrantzitsuenak. Kanpotik bistarazo bat egin genien gaueko giroa ezagutzerakoan barneratuko ginenaren itxaropenez.Dublin guztia punta batetik bestera gurutzatu genuen eta nahiko ongi ezagutu genuen hiria. Hala ere, beste bi egunetan gehiago ezagutu genuen hiria, leku esangurastu batzuk alboratuak utzi baigenituen.

Bigarren egunean Belfastera jo genuen. Bertako egoera politikoaz erakarrita joan ginen bertara. ·Egia esan, hiri hura ez zitzaidan askorik gustatu.Hiri hartako auzo errepublikar nahiz katolikoak ezagutu genituen eta bertako mural zoragarriak ikusi. Hortik aurrera ezer gutxi. Britainiar kutsuko hiria da Belfast. Ordutegiek bereziki harritu gintuzten eta udaletxea bakarrik azpimarratuko nuke bertatik. Egun haietan Titanic transatlantiko famatua bertan sortu zenarekin zebiltzan bueltaka belfastekoak eta esposaketa ugari zeuden honen harira. Egun pasa polita egin ostean, euskal jabea zuen pub batean guinnesa hartu eta autobuseko 3 ordu térdiak egin genituen Dublinerantz.

Aipamen berezia merezi du gure eguneroko menuak. Goizetan modu onean gosaltzen genuen. Eguerdian txerrikiekin jarraitzeko eta gauean burger kingnen amaitzen genuen. Bertan ordutegiak oso deberdinak ziren gure ohituretara alderatuz eta horregatik ez genuen guk afaldu nahi genuen orduan fundamentuzko ezer bilatzen jateko. Azken egunetan, supermerkatuetan erosi eta aterpetxean bertan berotu ahal zitezkeen gauzak prestatu genituen.

Hirugarren egunean, Howth kostako herria bisitatu genuen. Herri oso polita zen baina eguraldi txarrak gure irteera trakestu zuen. Bertako labarrak ikusi eta herrian bueltaxaka eman genuen.Autobus gidariak erotuak ote ginen galdetu zigun labarrak ikustera gindoazela esan gen ionean. Eguraldi harekin hara joatea ero kontutzat hartzen baitzuen. Parentesi bat ireki behar dut haria mozteko eta Dublingo autobus gidarien jatortasunari 10 -eko bat eman nahi nioke. Une oro laguntzeko prest, bromazale eta gainera lagun diezazuketen berezitasunak gehituz hizketaldiari. ( Gauza orokorra da askorekin egin baigenuen berba eta guztiek gisa bereko adeitasuna agertzen zuten).Eredu polita da gertuko autobus gidarientzat.Kostaldeko herri hartako itsasontzi politak, labarrak eta gaztelua albo batera utziz,aterpetxera itzuli ginen.

Arratsean, Dublin izan genuen ikusgai. Auzo Vikingoa ezgutu genuen eta asko gustatu zitzaidan. Arkitektura dotorez elkarturiko etxe, eliza eta monumentuek itxura zoragarria ematen zioten auzoari.

Laugarren egunean,Glendalougheko urjauziak eta ondareak ikustera joan ginen.Gidatutako autobusu txiki batean sartu ginen beste 12 pertsonekin batera. Gida oso berezia izan genuen. Bibotedun iralandar jatorra. Autobusean, 8 nazionalitate desberdinetako jendea gindoazen eta oso aberasgarri izan zen esperientzia. Glendalougheko egun hartan ere eguraldia ez genuen lagun izan baina egunaz gozatzea lortu genuen. Urjauzien ikusgarritasuna ez zitzaidan inongo gauza berezia iruditu . Euskal Herriko parajeetan antzerako gauzak ikus daitezkeela uste dut. Asko gustatu zitzaidana, Glendalough herria izan zen. Zoragarria herri haien ruinen kokapena. Mendian altuera handian, lakuz inguratue ta behe lainoak ematen zion misterio kutsu harekin kitzikagarria. Hantxe ibili ginen gidaren azalpenak entzuten eta ahal genuena ulertuz .

Gaurkoz hemen utziko dut kontakizuna. Irlandako bidai honi buruzko aipamen gehiago egitea pentsatzen dut aurrerago eta leheneng geltokia Bray herri ponpoxoa izango da. Ordurarte goodbye!!

Gaurkoan, sekula idatzi ez dudan gai baten inguruan aritu naiz. Gaixotasun baten inguruan arituko naiz; antsietatea.Desgraziz edo zorionez, oso gertutik ezagutzen dudan gaixotasuna da antsietatea. 13 urte nituenetik pairatu dut gaixotasun hau. Egia da gaur egun nigan duen eraginak ez duela zerikusirik duela 7 8 urte pasarazi nituen momentu txarrekin alderatuta baina oraindik ez dut lortu guztiz nigandik aldentzea. Lerro hauek irakurri dituzuen askok esango duzue agian zergaitik diodan zorionekoa ere izan daitekeela gaixotasun hau pairatzen duten edota dugun pertsona hauek. Egia esanda, bizitza beste modu batera ulertzen laguntzen dizu eta kasu akotan gauza berriak ikasteko balio du. Giza burmuinaren indarraz ohartzen zara eta horrek pertsona guztiak oso desberdinak izan gaitezkeenaren teoria ulertzera eramaten gaitu.

Esan bezala nik 13 14 urte nituenetik ezgutzen dut gaixotasun hau. Nire inguruko gertukoenek izan ezik, nirekin bizitzako ordu asko konpartitu dituen jende asko ezta ohartu ere egiten honetaz. Duela urte batzuk nirekin bizitza egiten zutenek ordea, kontutan hartu beharreko gauzatzat izan behar zuten faktore hau. Gaur egun modu normalizatuan daramat asuntoa eta egun gutxiagitan datorkit antsietate orokorra delakoa.

Irakurle askok esango du exajerazio hutsa izango dela lerro hauetan irakurritakoa. Antsietatea, pertsona orok duen gauza bat dela egoera zehatzetan baina ez da ala. Benetazko antsietatea, gaurkoan azalduko dudana da eta ez gure hizkera normalean esaten dugun "gaur estresatua nago". Nire egoera berberean eta zailagoan egon direnak ezagutzen ditut eta beraiekin hitzeginez ulertzera iristen zara jende askori eragiten dion gaixotasuna dela honakoa.

Antsietatea bera, gutxienez sei hilabete irauten dituen buruko gaixotasuna da. Horra hor lehen ezaugarria non ikusten dugun pertsona orok pentsatzen duen antsietate arruntari buruz ari ez garela nabarmentzeko.Gertakizun batekiko edo batzuekiko edota ingurune batean bizi izandakoari estuki lotua etortzen den egoera da.Lan arlokoa, familiarra, erlazioa aldekoa... hauetariko arazoren batek edota askoren baturak sortzen duen egoera da eta ez da depresioarekin konfunditu behar.Batzuetan beldur moduan adierazten da, besteetan krisi moduan eta sintoma mordoxka bat gehiago dauzka gerora aipatuko ditudanak.Gaixotasun honen eraginpekoek, egun osoko antsietate plano bat agertzen dute. Egunean zehar gorabeherak izaten dituzte eta normalean deskantsuan eragina izaten du. Antsietatea estuki lotua joaten da edozein gairi erlazionaturik arazoen maxifikazio bat egiten denean. Burmuinak garrantzia gehiegi ematen dion garrantzia handirik ez duten gauzei eta hortik modu desberdinetan erreakzionatzen du gorputzak.Adibidez: Familiartekoren bat hilko denaren beldurra,istripu bat izango dutenaren beldurra edota baita norberari gertatzeko aukera duten gauzek ere sor dezakete. ( Lana galdu, hegazkina erori ...) Ikusten duzuen bezala, antsietateak mota guztietako ardurak hartzen ditu barne.

Normalean, egun batean, burmuinak ez du tentsioa gehiago jasateko gaitasunik ikusten eta abisua pasatzen dio gosputzari. Gorputzak sintomen bidez babes modukoa eratzen duelarik. Nire kasuan, familiartean eta lagunartean osasun aldetik gertaturiko hiru arazok ekarri zuten egoera honetara eramatea. Gizaki batek agian bere gertuko pertsonenegan inoiz ikusten ez dituen bi egoera tamalgarri aste betean bistaratzeko aukera izan nuen, ni lehen pertsonan egonda eta horrek nigan izan zuen eragin piskologikoa bortitza izan zen. Horri gertukoa nuen familiarteko baten heriotza gehituta, egoera hartara eraman ninduen. Nire ustetan antsietatea plazarazten den lehen bi hilabeteak dira gogorrenak oso zaila da kontrola izatea eta sintomak eutsi ezinekoak dira. Bledurtu eguten zara eta beldur horrek hareagotu egiten ditu sentsazio txarrak. HAsieran oso zaila da medikamenturik gabe tratatzea eta lehen hilabeteetan nik hala egin behar izan nuen. Medikamentuek eta psikologoaren laguntzarekin lehen fase hau gainditzea lortu nuen.Garai hartan 13 14 urte nituen eta garai txarra zen horrelako egoera batetatik iagarotzeko baina poliki poliki aurrera egin nuen. Gerora institutuko garaian sufritu nuen gehiena 15 16 urterekin egoera zaila pasa nuen. Institutuan askotan klasetik irten beharra izaten nuen, kagunartean ere batzutan ez nintzen ongi sentitzen eta jende asko zegoen konpromezuetan segituan agobiatzen nintzen. Hala ere, ezinbesteko izan zen urte hauetan bizitza normalarekin jarraitze. azken batean, kirolak, lagunek eta familiak oxigenoa eman eta gaixotasunarekin bizitzen ikasi nuen. Bi urte haiek gaindituta, unibertsitate garaian hobera egin zuen jada asuntoak eta gaur egungo egoeran estankatu zen. Oraindik, guztiz gainditu ez dudan arren, 10 urteren ostean, urtean 50 egun inguru izaten ditut antsietateak eragiten dizkidan egunak. Horietatik, 15 bat dira, bizitza normala egitea ekiditen didatenak.

Askotan, guzti honen berri izan ez duten nire ingurukoak harritu egiten dira bapatean juerga batetik desagertzen banaiz edota haizea hartzera kalera irten nahi badut edota beste hainbat egoera inpultsibotan. Normalean arrazoia antsietatea bera izaten da. Azken urteotan gainera konrpobatu dudanez, festara irteten banaiz eta alkohola edaten badut, batzuetan eragin luzea izaten du horrek nigan. Normalean "resaka" deitzen dena, nik aste betez edota bi astez luzatzen zait eta antsietatearen sintomak bete betean etortzen dira nigana. Horregatik, azkenaldian egin dudan aukeraketaren arrazoi nagusia. Azkenaldian, kirol arloarekin erlazionaturik ekintzetan bultza dut nire burua. Zergatik? Kirolak ongizatea ekartzen didalako eta normalean gauez asko ateratzeak momentuko ongizatea eta ondorengo 5-6 egunetarako infernua ekartzen didate. Horregatik utzi diot aurten gauez horrenbeste ateratzeari. Hobe sentiarazten nau eta gustorago egiten naiz kirola eginez edota lagunekin beste momentu batzuk konpartituz. Ez nuke nahi azken fase honetan berriro hasierara bueltatzerik eta bide batez nire gorputzak eskertuko du hau.

Teoriara itzuliz, antsietatearen sintoma nagusiak hauek dira:
Urduritasuna, egonezina, azkar nekatzea, kontzentrazio zailtasunak, haserretzeko erraztasuna,tentsio muskularra, dardarak, buruko minak, oinen mugimendu inpultsiboak,lo egiteko zailtasunak, bat batekoi izerditzeak,takikardiak, sabeleko arazoak,mareoak, hiperbentilazioak eta ahoko lehortasuna.

Nire esperientziak guzti hauek sentiarazatera eraman nau eta batzuk oso egoera destsginetara eramaten zaituzte. Pentsa edozein egoerartan edozeinetan hauetariko sintomaren bat agertzen dela eta... zer egin. Horretarako neurri batean kontrolatzen ikasi behar da eta nik bere neurrian lortu dut nahiz eta oraindik askotan ezin daudan kontrolatu.

Guzti honekin, antsietatea bezalako gaixotasunen inguruko artikulua sortu nahi nuen. Ez dakit irakurle gaixotasun honen inguruan zerbait ikasiko ote zenuen. Nire helburua, esperientzia propioa eta teoria uztartuz gaixotasun honen ezaugarri nagusiak bistaratzea eta bide batez XXI mendean gizarte aurrerakoietan zabaltzen ari diren buruko gaixatusunetariko baten aipamena egitea zen. Inor egoera honetatik pasatzen badabil laguntzeko prest nago, azken batean gaixotasun hau pasa ez baduzu, kanpotik oso zaila baita ulertzeko eta izan ditudan elkarrizketa desberdinek hori baieztatu didate.

Milesker urte luze hauetan nire ondoan egon zaretenoi. Jada 23 urterekin eta bakoitzak jarri duen hondar alearekin tunela atzean utzi dut eta tarteka marteka zuloetara erortzen naizen arren, %90 ean atera naiz hainbeste urteetan alboan izan dudan "ANTSI" nire lagunaren hatzaparretatik. Asko ikasi dut urte hauetan honekin eta egunetik egunera, bizitza altxor bat denaren ideiak indarra hartzen du nire BURMUINEAN.

Santiago bideari buruz hitzegiteko gogoz nengoen aspalditik eta lerro hauetan nire bizipenen berri emango dut. Santiago bidaren historiaz baino nire pasarte hutsetara murriztuko ditut komentarioak. Ez naiz erlijiosoa. Baina nigan, pertsona bezela sinesten duena naiz eta horrek desafio modu batean planteatuta, eraman ninduen Santiago bidea burutzera.

Hasieran zaila izan zitzaidan konpainia bilatzea. Gertukoenek ez zuten gogorik abentura hartan murgiltzeko. Bakarrik joatearen erabakia hartua nuenean, unibertsitateko lagun batetaz oroitu nintzen eta guitxiena espero nuenean baiezkoa eman zidan.Egun zoragarriak izan ziren igaro genituenak. Aste betan egin genuen bidea bizikletaz. Herriko festak bor borrean zeuden egun batez abiatu nintzen abenturara. Gisa honetako abenturak, asko gustatzen zaizkit eta horregatik erabaki nuen festak bigarren planu batean uztea. Orain ez naiz damutzen.

Blog honetan, eguneroko bizi penen berri emango dut etapaz etapa. Gaurkoan lehen etapaz arituko naiz. Gure asmoa Orreagatik hastea bazen ere, azkenik Iruñeatik hastea erabki genuen. Ekain bukaerako egun batez abiatu ginen Santxo, nire laguna eta ni On Kixote abenturara. Bakoitzak bere prestakuntza indibiduala egin zuen eta egun bakar batean bakarrik bildu gine detaileak zehazteko. Bizikleta hartu eta Donostiako autobus geltokian gertau ginen. Bizikleta, kaskoa, zakua eta alforjak. Horiek ziren abenturarako prestatutako gauzak. Nik errepide bizikleta neraman eta berak mountain bike delakoa. Bizikletak autobusean sartu eta Iruñearantzat abiatu ginen. Bertara iritsita, lehen gauza aterpetxea bilatzea izan zen. Urduri ginen biok eta bertan gauza utzi ostean Nafarroako hiriburuan zehar bueltaxka bat ematera joan gine lasaitzeko. Bertan gauza bixti bat topatu genuen. Gaztelu plazan, formula 1 eko bi kotxe aurkitu genituen. Toro rosso taldekoak ziren eta David Coulthard pilotu ezagunarekin argazkia ateratzeko aukera izan genuen. Zirudienez, hurrengo egunean, erakustaldia egin behar zuten euren kotxeekin entzierroak egiten duen ibilbide bera eginez. Hitzordua jarria zegoen eta guk goiz jeiki behar genuenez berteratzea pentsatu genuen.

Hurrengo goiza oso berezia izan zen.Lehen eguna zen eta indarrez ongi geundela bagenekien arren, zalantzak genituen ibilbidearen gogortasunaren inguruan. Etapa gogorra izan zen hau. Logroñoraino iritsi ginen. Goizeko 7-etan jeiki ginen prestatu eta Formula 1 -ekoen ikuskizuna ikustera joan ginen. Bizikletak alboratu eta ikuskizuna ikusi genuen 10 minututan. Ikuskizuna amaitu zenean arazoak hasi ziren. Bizikletak hartzera joan ginenean, aurreko gurpila zulatu zitzaidala konturatu nintzen. ordezkatzeko kamara atera eta gurpil harentzat egokia ez zela iruditu zitzaion Santxori. Oso urduri jarri ginen. Lehen uneko gertaera hark larritu egin gituen baina gerora Santiago bideak, hori txikikeria bat dela erakusten dizu. Kamara hura jartzea besterik ez genuen eta hori eginda abiatzea erabaki genuen. Bidea hasi eta oso gustura joan ginen nafarroan barrena. Lizarran egin genuen lehen geldialdia. Heri ezaguna zenez ez genuen zailtasunik izan janaria topatzeko. Zerbait jan eta aurrera egin genuen. Arratsaldeko 16-etarako Logroñon ginen. Hiri ezezaguna zen niretzat Logroño. Aterpetxeko tratua ezain hobea izan zen eta hiri txukuna iruditu zitzaidan errioxako hiriburua.Hara irtsi aurretik, ibilbide gora beheratsua pasatu genuen. Une oro gora eta behera egiten zuten aldapak topatzen genituen. Eguzkiak gogor jotzen zuen. Azkenean, iritse lortu genuen. Nire iritziz santiago bide osoko etaparik gogorrenetarikoa izan zen. Arrazoiak? Ez dakit bidea nahiko gogaikarria zen eta gerora igaro genituen mendi portu luzeak baino gogorragoa egin zitzaigun. Beroa, lehen eguna urduritasuna... faktore asko batu ziren baina lehen eguna egina zegoen;Logroñon geunden eta egunerorako finaktua genuen helburua ( 80-100 km) burutua zegoen.

Honenbestez lehen etapa egin izanaren lasaitasunak zerbeza pare bat edatera bultzatu gintuen.Ardoaren erreinuan, zerbeza edaten!! jur jur jur!

Gaurkoan Big ben efektuaren inguruan arituko naiz. Big ben efektu bezala, gauza asko kalifika daitezke. Guztiontzat ezagunena, unibertsoaren sorrerari bide eman zion ustezkoa den leherketa da. Big ben efektu honek, pentsaraztera eraman nau askotan eta kasu honetan, eguneroko bizitzaren aspektu batekin erlazionatzea lortu dut.

Gaurkoan lagun taldeez edota kuadriletaz arituko naiz. Motza izango da artikulua baina zehatza.Big ben-a, dirudienez, unibertsoaren sorrerarako lehen pasusua izan zen. Energia pilaketak leherketa bat sortu eta hortik sortu omen ziren guk gaur egun galaxia izenez ezagutzen ditugunak. Askok galdetukodiozue zuen buruari ea zer ikusi duen honek lagunartearekin eta erlazio berezi hau ezartzen dudanean, zerikusiri handirik oraindik ikusiko ez diozuelakoan nago baina hona hemen paralelismoa.

Lagun taldeak, txikitatik elkarrekin ibili oi dira. Lehe nengo fase kezkagarria, 12 -15 urtekoa da. Adin honetan interes aldaketak, ikasketa zentruen banaketak eta alor pertsonaleko lehen harremanen hasierak izaten dira. Kuadrila asko bereizteko bidean jartzen dira. Bigarren fasea, 18-25 bitartekoa iruditzen zait. Arlo profesionalean aldaketak handiak jasaten ditugu pertsonok, harreman arloak ere asko zabaltzen dira ( bikotea, unibertsitateako lagunak, enpresako kideak etab.).Horregatik, bigarren fase honi fase kritikoa iruditzen zait. Fase kritikoa zergatik? Momentu honetan lagun taldetik dexente urruntzen denak agian ez duelako izango berriro atzera bueltarik. Big ben efektuan bezala, leherketaren ostean, momentuz ez da elkartzerik egon, nahiz eta aditu batzuek elkarketaren hipotesia ez duten deskartatzen.

Nire lagun taldea, BIG BEN efektuan guztiz sartua dagoela uste dut eta leherketa honen erdi erdi gaudelakoan nago 23- 24 urte ditugun honetan. Gure kasuan, Big Benarekin baino, hiri baten antolakuntzarekin parekatuko nuke egoera.

Guztiok ez bada gehienok ikasiko genuen hiri baten antolaketak nola funtzionatzen duen. Ene iritziz horrela dago gaur egun nire lagun taldearen egoera.

BAtetik, NUKLEOA egongo litzateke. Arrazoi desberdinengatik denbora asko elkarrekin pasatzen duten pertsona taldea. Hauek asko ikusten dira; bai astean zehar, bai eta asteburuetan. NUKLEO hau, ALDE ZAHARRAREKIN alderatu genezake hiri batean.

Bestetik PERIFERIA aurkitzen da. Alde zaharretik gertu baina aldi berean distantzia paur bat hiriaren erdiarekiko izaten duena. Periferian bi eraikuntza klase egon daitezke. Nahiz eta periferian egon alde zaharrarekiko lotura estua mantentzen dutenak eta periferiak, hiriarekiko atxikimendu maila galtzera eraman eta urruntzen daudenak.

Hirugarren gune bezala, AUZOAK egongo lirateke. Hauen, herriarekiko erlazioa murritza da. Auzoan bertan dute bizitzeko behar duten guztia eta noizean behin ekitaldi bereziren bat dagonenean bakarrik jeisten dira herrira.

Azken lekuan HIRITIK AT dagoen beste herri bat. Horrelako kasuetan , hiritik guztiz deskonektatua zaude. Oso noizean behin konpromezu puntualetarako bidaiatzen du hirira bertako bizilagunak.

Lau puntu hauek, hirko gune eta bizilagun desberdinekin erlazionatu ditut. Egoera polit batean, nire kuadrilaren egoera argitzen duen testua dela uste dut. Hala ere, iritzi desberdinak egon daitezkeela uste dut eta ni erabat erratua nagoela esan dakidakeen norbait egon daiteke. Horretarako da blog hau lagun idatzi zure iritzia mesedez.

Azken lerroetan, nire egoera kokatzea besterik ez zait geratzen. Bi gauza dauzkat argi nik. Unean uneko bizipenak berarekin konpartitzen uzten didan pertsona kontsideratzen dut lagun . Ez zait inporta hilabetean ikusi ez badut, momentuan berarekin tarte on bat pasatzeko aukera eskaintzen badit, niretzat nahikoa da. Argi dudan bigarren gauza da, pertsona batekin hilabete bat ikusi gabe egoten banaiz, oso zaila dela konplizitatea sentimendu hori mantentzea eta ondorioz oso zaila izango da laguntasun neurria bilatzea. Horra hor balantza. Zaila da baina norberak gogoeta egin dezala.

PERIFERIAKO IDAZLEA

( Artikulu hau ezin izango litzateke idatzi, Iñaki Garcia Sanz pentsalari garrantzitsuaren aportazioei esker izan ez balitz. Milesker Iñaki eta milesker erreala larunbat arratsaldeetan anoetan futbola ikusteaz baino beste mila gauzetaz pentsaraztera eramateagatik)

Hala ere... YES WE CAN!