Gorkaren mundua

Txindokiko tontorra 6-8 aldiz igo dut nire bizitzan. Proiektuaren barruan igotzeak ordea, xarma berezia eman zion igoerari. Beti bezala, jende andanari egin nion igoeran parte hartzeko proposamena baina azkenean, ia beti bezala hiru elkartu ginen.Lur, Alaitz eta ni.

Igoera polita du Txindokik. Larraitzeko zelaietan autoa utzi ondoren aldapan gora abiatu ginen. Gure beldur handiena izotza eta elurra ziren. Nahiz eta bidelagun izan genituen bi hauek, uste baina oztopo gutxiago sortu zizkiguten eta mendi goiz zoragarri batetaz gozatzea lortu genuen. Poliki poliki goruntz egin eta mendiak eskaintzen zizkigun paraje zoragarriez gozatu genuen. Inguruko tontor guztiak zuri zuri zeuden eta aukera ederra eskaintzen zigun ingurune harka argazki politak ateratzeko. Egun honetan ere, Lurrek akso gozatu zuen eta gu biok ere bai. Txakurrarekin mendira joateak dibertsio puntu gehigarria ematen duenaren ondoriora iritsi ginen.

Tontorrera iritsi, bertan aurkitu genituen mendizaleekin elkarrizketa desberdinak izan eta bertako isiltasunaz gozatu ostean behera egin genuen. Txindoki mendiaren tontorra ere gure oinen azpian genuen eta egun hartan gozatu genuena ezin zen ordaindu, behean jan genuen bokata ederra ordea prezio onean ordaindu genuen; hura izan zen Goiz zoragarri baten amaiera bikaina.

Made in Ireland

Irlandan, ene ustetan badira " made in Ireland " kontsidera daitezkeen gauza asko. Batzuetan, bertan ematen diren gauza batzuek, exklusibtasun sentsazioa ematen dizute. Euskaldunok baditugu horrelako gauza asko baita ere baina parekatuz gero kanpotik hartutako ohitura gehiago dauzkagu guk haiek baino.

Aurreko artikuluren batean aipatu bezala, gaurkoan Irlandako gizartea inguratzen duen aspektu gutxi batzuetaz ariu naiz. Irlandar jendea, jende jatorra eta errespetuzalea da orokorrean. Errespetu hitz horrek indar handia hartu du azken aldian nire baloreen zerrendan. Esperientzia desberdinek pare bat ideia indartzera eraman naute. Orokorrean, europan errespetuak indar asko dauka eta gure ingurunean, egunetik egunera, gutxiago apreziatzen den balore bat delakoan nago. Irlandarrek errespetua zer den badakite eta gainera modu atseginean eramaten dituzte errespetuzko jarrerak. Irlandan, hemen bezalaxe, mota guztietako jendea egongo da baina bertan sentsazio berezi bat izan nuen honekin. Mundu guztiak nolabaiteko oztopatze bat sortzen badizu ( bultzada, bide itxi, zerbait gaizki egin, zuk espero duzun jarrera ez azaldu ...) barkamena eskatzen dizu berealakoan. Bestetik, mesedez hitza ere askotan erabiltzen dute, agian gehiegi, baina ene ustetan hitz horiek ez daude inoiz soberan eta gehiago hemengo jarrera ugari ikusita.

Gehien arritu nindun kasuetariko bat, autobus gidariena izan zen. Lehenengo egunean aireportuan zeharo galduta autobusa hartu eta gidariari autobus egokia hartu ote genuen esatean oso zuzen adierazi zigun. Bigarren egunean, bizpahiru eperientzia atsegin izan genituen gidariekin baia ere. Beti ere modu oso atseginean burutzen zuten, hasiera batean, eta hemengo gidari askok, ez denek, esango luketen bezela " beraien lana ez denaren" azalpena. Gure ustea, hasierako autobus haien gidariak zortez atseginak suertatu zitzaizkigunarena zen baina bertan izan ginen egunetan ziurtatu genuen, guztien jarrera antzerakoa zela. "Kanpoaldeako auzo arriskutsu batetara zoazte", "eskuinera ondoren kale estu bat gurutzatu eta kontua bertan galdu gabe, pare bat metro aurrerago duzue parkea " edota " lasai nik abistuko dizuet non jeitsi behar zareten... a ze eguraldia jajaja ziur al zaudete hemen jeitsi nahi duzuela ? " bezalako erantzun atsegin, lasaigarrri eta umoretsuak jaso genituen. Horregatik eta agian hanka sartzen badut ere, uste dut Irlandarrak horretan gure aurretik daudela edota desberdinak direla behinik behin. Informazio hau europan zehar bidaitu duen jendearekin kontrastatzean, eurek ere antzerako gauzak baieztatu dizkidate eta kasu honetan agian " made in europe"-az ari gara. Argi dago, europan ere salbuespenak badaudela eta guk uste baina gertuago. Nortasun eta identitate aspektutan asko dugu hobetzeko eta nire ustetan lehenengo barrura begiratu behar dugu auzoari begiratu eta kritikatu baino lehen.

Beste gai bat tratatzeko ere erabiliko ditut lerro hauek. Batetik, Irlandan pub batean sartzen zarenean sentitzen duzun "autentikotasun" sentsazio hori. Oso zabalduak dira Irlandar pub-ak munduan eta denok egongo gara desberdinetan zerbeza batzuk hartzen baina bertako pub giroak ez du antzekorik nik ezagutzen ditudan pubekin alderatuta. Sartzearekin batera konturatzen zara, dekorazioa, usaina, giroa eta musika desberdinak direla. Arratseko 19-ak alde horretan pub mitiko eta ez horren mitikoetan ibili ginen. Hasiera batean turista mordoa zegoen lkuetan ibili ginen Guinnesa dastatzen baina gerora leku "autoktonoagoetara" jan ginen. Bertako zuzeneko musika entzuteak alai jartzen gintuen eta giro polita sortzen zen. Egoera bitxiak ikusten ziren. Pub-ak Irlandan club sozial modukoak direla uste dut. Gazteak eta ez horren gazteak nahasten dira haietan eta bakoitzak gauza desberdinak bilatzen ditu. Gazte taldeak, bakarka dauden agureak, bikoteak... Era guztietako jendea ikusten zen pubetan. Guztiek zerbeza zuten lagun eta hantxe igarotzen zuten arratsa. Gerora, bertako jendea gehiago joaten ziren pubetan sartu ginen eta han konturatu ginen bertako giroa pixka bat desberdinagoa zela.Pub hauetan gehiago markatzen zire bertara sartzeko arauak. Batzuetan zaharrak zeuden, besteetan gazteak, beste batzuetan dotore jantzita joan behar zinen sartzeko eta beste batzuek informal puntua zuten. Konturatzerako goizeko 2-ak eman eta pub informal hauetariko batzuk ezaguzten hasi ginen. Giro oso ona zegoen egon ginen hiru lekuetan. Taberna handiak ziren eta jendea oso lasai zegoen gauaz gozatzen. Asko gustatu zitzaizkidan egon ginen hiru pub hauek. Eserita egoteko lekua zuten eta aldi berean dantzatzen aritzeko espazio handiak metro gutxitan. Solairu desberdinak eta niretzat oso garrantzitsua dena, 30 metrora zegoenaren aurpegia ikusten zen!! Zergatik?? Irlandan debekatua dago leku hauetan erretzea eta egia esanda gozamena izan zen niretzat hori ikusteak. Hostelera iritsi eta zigarro usain nazkagarri hori gabe iristeak, beste atzerapen handi batetaz ohartzera eraman ninduen. Ea noiz daukagun aukera hain kuttunak ditugun gure tabernetan hori lortzeko. Niretzat behinik behin gozagarria izango zen. Laburbilduz esan, Irlandar gaua eta giroa gustoko izan nituela, hori bai, 3-etatik aurrera bistaratu genituen mozkor borroka ugariak alboratuz. Asko edaten dute Irlandarrek eta alkoholak badakigu bide desberdinetara eraman dezakeela pertsona. En fin Serafin.

IRLANDA apur bat ezagutzeko aukera izan nuen, esperientzia interesagarria bizi eta orain beste leku batzuetara bidaiatzeko irrikaz nago. Bidaiatzeak, ene ustetan, pentsamendua zabaltzera eramatn gaitu eta askotan ezer eskainiko ez digun leku askok harritu egiten gaituzte. Horregatik, artikulu gehiago idatziko ditut bidaiatzeaz Frantzia, Andaluzia, Portugal , Gaztela eta Leon Ingalaterra eta zergaitik ez inguruko bidaietaz ere hitzegingo dut askotan gertuan, gure herrian bertan baitaude ezagutzen ez ditugun gauza aberasgarri asko eta asko.

1.BURUNTZA
2.ANDATZA
3.ADARRA
4.UZTURRE
5.ERNIO
6.AHIAKO HARRIAK
7.TXINDOKI
8.AIZKORRI
9.BRAYKO MUINOA
10.HIRU ERREGEEN MAILA
11.ARLAS
12.BARGAGAIN
13.JAIZKIBEL
14.IZARRAITZ
15.ANAYET
16.ARNALES
17.LARRUN

Azaroaren 16-a izanagatik izan zen berezia niretzat igoera. Erniok ez du inongo zailtasunik igoeran eta bertara joatearen ederrena mendi ibilbide lasai bat egitea da. 1985-eko Azaroaren 16-an jaio nintzen ni.23 urte geroago nire urteak, mendi igoera honekin ospatzea erabaki nuen. Batzuk nahiago dute afari bat, beste batzuek opari andana. Nik egia esan gehiago disfrutatzen dut mendi ibilbide bat, txirrinda saioa bat, korrika saio bat edo besterik gabe lasai lasai hamaiketako bat egiten. Kasu honetan proposamena egin nien nire ingurukoei eta lau lagun joan ginen Erniora.

Beñat,Naike, Alaitz eta ni joan ginen Lur txakurraren abiadura jarraitu nahian. Eguna ez zen egokia mendirako baina gora egitea erabaki genuen. Hotza, haizea, euria ... luze batek bidea zaildu zigun baina desafioa hor zegoenez, bordaraino geldit gabe egin genuen bidea. Bertan, atseden hartu eta tontorrera jo genuen. Eguraldia ez zen gure lagun izan eta dexente sufritu genuen. Tontorretik gertu zeuden burnietatik pasa eta tontorrera iritsi ginen. Tontorrean 5 minutu eskas egin ostean behera egin genuen hozteko beldurrez. Blai blai eginda kotxean sartu eta berogailua jarrita hantxe joango ginen etxera. Ez zen mendi egun zoragarri bat izan baina nire urtebetetze eguna ospatzea eskertu nien haiei. Bide batez, proiektua aurrera zihoan eta 5. tontorra egina zegoen.

Proiektu hau hasi nuenean igoko nituen mendien aukeraketa egitean, honekin ez nuen zalantzarik izan. Uzturre, txikitatik ezagutzen dudan mendia da. Aita Tolosarra izanik, mendi hau behin eta berriz ikusteko aukera izan dut bizitzan zehar. Tolosara autoz joaten nintzen bakoitzean tontorrera begirada ohiko izaten zen txikitan eta gaur egun oraindik Tolosako paraje ederretik igarotzen naizen bakoitzean, gauza berbera egiten dut.

Uzturre xarma bereziko mendia da. Behetik begiratuta ederra. Tolosaldera, amildegi zoragarria agertzen digu eta amildegiaren gainaldean gurutzea. Egia esan ez naiz askotan igo tontorreraino. 5 - 6 aldiz igotakoa naiz Uzturrera. 730 metro dauzka eta zailtasun handirik gabe igo daitekeen mendia da. Tolosar askok egunero egunero egitendute euren joan etorria bertara. Proiektuaren barnean mendi hau igotzea egokitu eta hantxe joan ginen neska laguna eta ni mendian gora egun lainotu batean. Autoa Tolosan utzi eta lehen maldak asfaltozko bideetatik egin ostean, Izaskungo ermitaraino iritsi ginen. Bertan lehen atsedenaldia burutu genuen eta denbora gutxian, berriz ere martxan ginen. Lehen metroak egitearekin batera, urrunean neska figura ezaguna ikusi genuen mendian behera. Zalantza sortu zitzaigun nire lehengusina ez ote zen baina ohiu para bat bota ostean erantzun ez zuenez, erantzuna ezezkoa zela pentsatu genuen.Aurrera egin eta hurrengo atsedena txabolan egin genuen. Uzturre igo duen edonork ezagutzen du zati gogorrenean dagoen txabola. Indarrak berritu eta azken txanpari eutsi genion. Eguraldi ederra zegoen mendirako; lainotua eta fresko. Zati gogorrena txantxa artean igo genuen, batek besteari bultzaka, mingaina kanpoan genuela ... Azkenean, gurutzea begibistan agertu zen. Lautada txikia igaro eta bidetxur txikitik gurutzeraino bidea egin ostean Uzturreko tontorra zapaldu genuen. Amildegiari so egin, argazki pare bat atera, hamaiketakoa egin eta konturatzerako aldapa behera ginen.

Beste goiz bat igaro genuen mendian eta aurreko egunean gauez ateratzeko zalantza guztiak uxatu ziren. Honetan, garbi genuen ongi egina genuela aukera.

Lehenik eta behin barkamena eskatu irakurle, blogean izan ditudan arazo tekniko batzuek, ez baitzidaten idazten uzten eta azken artikulua bi aldiz publikatzera iritsi naiz. Ez dut lortu errepikatutako testua kentzerik eta momentuz horrela geratu da.

Gaurkoan 2008-ko udako abenturari amaiera emango dion artikulua idatziko dut. Santiago bideko abenturari buruz ari naiz. Blog honetan, artikulu ugari idatzi ditut gai horren inguruan eta hemendik aurrera ere ziur naiz erreferentzia ugari egingo diodala gaiari. 10 egun haiek oso zirarraragarriak izan ziren eta oritzapen haiek barru barruan eramango ditut betirako.

Aurreko atalean aipatu bezala, O cebreiro gain mitikoan lo egin eta goizean eguraldi zoragarriarekin esnatu ginen.Xarma berezia zuen egurrezko etxe batean gosaldu eta goizean goiz abiatu ginen. Etapa luzea zen gaurkoa eta gorabehera ugarikoa. Galizian ginen jada eta orografiak garbi utzi zigun datu hori etapa hasi orduko. Oso gustora egin genituen lehen kilometroak eta eguna modu honean joan zen inongo gauza berezirik pasa gabe. Arratsean ordea, guztia aldatu zen. Melide herrira lehertuta iritsi ginen. Hanketan 90 km inguru genituen eta gorputzak geratzeko eskatzen ari ziren. Bertan, ostatu handi xamarra zegoen eta lasai geunden lekua lortuko genuenaren esperantzarekin. Hara iritsi orduko ordea konturatu ginen gauzak ez zirela horren errezak izango. Galizian, santiago bidearen bide desberdinek talka egiten dute eta ibiltari ugarik totpo egiten dute, udan masifikazioa gertatzen delarik. Melideko aterpetxea zaintzen zuen neskak itxaroteko esan zigun, oraindik ibiltariek bizikletan gindoazenekiko prioritatea zuten orduetan baiginen. 50 minutu falta ziren gure ordua iritseko eta jende andana hasi zen ostatura hurbiltzen. Guk hori onarzten genuen, oinez doan jendeak prioritatea baitu besteekiko eta Santiago bidekoa arau gararntzitsuenetariko bat da hau baina ondoren gertatu zenak... kirioak dantzan jarri zizkigun.

Aterpetxea betetzen ari zen eta gure kezka handitzen. Neskak, 12 plaza geratzen zirela esan zigun eta azken txinatar taldeak lau bete zituen. Zortzi plaza genituen gure esperoan eta 15 minutu gu sartu ahal izateko. 5 minuturen faltan 8 pertsonako taldea ikusi genuen urrunean. Neskari esan genion ordu betez esperoan egon ondoren hori ezin zuela egin baina bera irmoa zen araudian. Puntu honetaraino ulertu genuen egoera. Gure harridura hurrengo gertakariak ekarri zuen. Taldea 6 pertsonakoa zen zortzikoa beharrean eta gure harridurarako atzetik 4x4 handi bat ikusi genuen. Aterpetxe atarira iristean bertako ateak ireki eta bertatik bi pertsona jeitsi ziren 10 urte inguruko mutila eta 40 bat urteko emakumea. Taldekoekin elkartu ziren eta motxilak 4x4 -tik jeitsi zituzten. Sostengu kotxea zeramaten!! Motxilak kotxean eramaten zizkieten!! Santiago bideko funtsa galdua zen. Lotsagarri benetan. Gauza larritu egin zen gure paretik pasa eta gurasoetako batek bi haurrei honakoa esan zienean " hacer como que estais muy cansados y lesionados" Aita hari kasu eginez bi gaztetxo oinean mina izango balute bezela hasi ziren ibiltzen. Aterpetxeko neskarengana gure ordua baino bi minutu lehenago sartu pena itxura eman eta zortzirak barrura egin zuten. Gure amorrua handitu egin zen eta lehertu egin genuen. Pertsona haiek lotsgabaekeria galanta egin zutela adierazi genien aterpetxeko zaintzaileari eta bereak ezer ezin zuela egin esan zigun. Oso bero geunden eta sekulako eztabaida izan genuen. Errespetua mantentzen saiatu ginen une oro baina lehertu egin ginen aurretik beherako talde hura pasa zenean. Lotsagabekeria hura nola egin zezaketen galdetu eta barre egiten zuten.

Tristea da Santiago bidea bezalako ibilbide batean, horrelako jendea aurkitzea, penagarria esango nuke. Pasartea ahalik eta ondoen barneratzea lortu genuenean eta aurkitzen ginen egoera aztertu ostean, hurrengo aterpetxeraino 20 km gehiago geratzen zirela konturatu ginen. 20 km ez dira asko bizikletaz baina egun hartan 90 zigi zaga eta gorabehera egin eta ordu eta erdiz geldirik egon ondoren zaila zen desafioa. Beste aukerarik eduki ez genuenez amorruz beterik eta oso mantso, indarrez ahul baikinen, aurrera jo genuen. Azkenean, Arzuaara iritsea lortu genuen. Gaizki pasatu genituen 20 km haiek oso nekatuak ginen eta ahuleziak jota eta gainera errepideak eta eguraldiak ez zuten laguntzen. Goizean errepide lau xamarrak eta eguraldi urdina zena, azken bost kilometroetan, errepide malkartsuz eta tanta lodiz bete zen. Zaparrada latz batek egin zigun harrera Arzuan eta bertan, bi aterpetxeetan lekurik ez. Azkenean egun luze hari amaiera emateko, aterpetxe pribatu batean sartu ginen. 2 euro gehiagorengatik behar genuen lasaitasuna eman zigun lekuak eta bi ordu eta erdiz ohean egon, Korear baten abenturak entzun eta buruz pixkta lasaituta, afaltzera jo genuen. santiago 50 km ingurura geneukan eta azken afaria zen hura.

Bertako garagardotegi batean ospatu genuen egun haren amaiera. Pitxarrak berehala hustutzen genituen langileak ateratzen zituenean eta bapo9 afaldu genuen. Oso ondo jan eta edan ondoren lotara joan ginen , jada ospakizun giroan bidea eginda zegoen Santiago esperoan zen.

Azken egunean, esnatu eta bidea lasai egingo genuela erabaki genuen. Paisaia gozatuz egin genituen azken kilometroak eta azken 10 kilometroetan bereizi egin ginen. Harriz beteriko bide batetik sartu ginen eta nik ezin nuen hortik pasa eta asfaltatutako beste bide batetik jo nuen. 8 km-ren faltan zakur amorratu batek zaunkaka bidea oztopatu zidan eta nik barre giten nuen, bide guztia egin ostean zakur batek oztopatu behar ahal zaidan bidea?? Azkenean abiadura bizian psatu nintzen. 4 km -ren faltan Monte do gozo famatua ikusi nuen eta Santiago. Orduan sentitu nuena azaltzeko oso zaila da. Malkoek salto egin zidaten eta momentu hartantxe nire kidea ikusi nuen 300 metro aurrerago. Malkoak lehortu eta pedalei gogor astindu nien monte do gozoko maldetan behera. Burutik gauza asko iagarotzen zitzaizkidan eta neke handia nuen arren , bidai guztian indarrak eman zizkidatenak izan nituen gogoan. Egunero egunero sentitzen nuen barnean familiaren eta neskaren indarra eta une haietan alboan nituela nabaritu nuen, kuadrilako kideak ere gogoan zian nituen eta bat baina gehigorekinesperientzia hura konpartitzeko esperantzarekin egin nituen azken metroak, azken metro hauetan ordea, azken oritzapen bat igaro zitzaidan burutik eta nire barrurako bidea berari eskaintzea otu zitzaidan. Behatza zerurantz igo eta indartsu hiru hitz bota nituen " Eneko hau zuretzat!" 8 urte lehenago gaixotasun nazkagarri batek eraman zuen lehengusu gazteari egiten nion erreferentzia hitz horiekin eta beti alboan eramango daudan laguna izango dela dakidanez ezinbetsekotzat jo nuen hura. Ordutik kirol erronka desberdinetan, beti izan dut nire alboan bere indarra eta momentu zailenetan lagundu egiten dit beragan pentsatzeak. Kirolari aparte zen bera eta bere indar horrek ilusio sortzen dit behin eta berriz kirol desafio desberdinak burutzera eta gu bion arteko lotura hori kirol bidez indartzera.

Azkenean, nire kidearekin bat egin eta azken bi kilometroetan gozatu egin genuen. Obradoiroko plazara iritsi eta besarkada bat eman genion elkarri. Izugarri izan zen. Hantxe argazkiak atera genituen, erreala, mundarro-ko kamisetekin aragzkiak atera genituen eta gustura zebrait hartzera jo genuen. Arratsalde partean kideak autobusa hartu zuen donostia aldera. Agur hura ez dut inoiz ahantziko. Abentura zoragarri baten amaiera izan zen. MILESKER SANTXO BIDAI LAGUN IZATEAGATIK!!! Ni GAliziako familiartekoen zain geratu nintzen, kotxean A Coruñara jo eta Sadan bi egun igaro nituen.

Desafioa betea zegoen eta harro nengoen . Ziur naiz beste bein bide hau errepikatuko dudala.

MILESKER SANTIAGO BIDEARI !!!

2008-ko uda hartan igaro genituen egun zoragarri haien kontakizuna amaitzekotan naiz.10 egun, kilometroa pilla, barre asko, haserraldi batzuk eta tartean esperientzia ahaztezina izango zenaren ziurtasuna. Azken aurreneko etapan ginen eta Leongo lurrak albo batera utziz Galiziako lurralde zoragarrian sartu ginen. Mendi berdeek, klima umelak eta bertako jendearen harrerak herrialde paregabe hartak sarrera erraztu ziguten.Hala ere, dena ez zen polita izan. Bezperan, azken 25 kilometroak aldapa gora genituen. Leon eta Galizia tartean dagoen O´Cebreiro famatuari egin behar genion aurre. Bero handi egiten zuen egun hartan eta nire abentura kidea buruko minez zebilen. Mendatea igo aurretik, itzaletan geratu behar izango genuen azken herrixkan. Ondoezik zegoen kidea eta horrek geldialdia behartu zuen. Ordu beteko atsedenaldia hartu genuen eta nire lagunak siestatxoa egin zuen. Nik bitartean herri txiki hartako lasaitasunaz gozatzea erabaki nuen eta argazki kaemra hartuta argazki batzuk ateratze joan nintzen. Bueltatzeko, esna zegoen " gaixoa" eta O cebreoiroko gainera igotzeko prest. Modu honetan ekin genion lehen aldapak igotzeari. Eghia esanda ehenengo 12 kilometroak ez zitzaizkidan oso gogorrak iruditu. Ez nuen inoiz horrelako kilometraje luzeko mendaterik igo baina noizean behin porturen bat edo beste igotakoa banaizenez lehenengo malda haietako % 4-5 -eko protzentaiak eramangarrika iruditu zitzaizkidan. Lagunaren ahuleziak eta nire errimto jarraiak bereiztera eraman gintuen. Bera erdizka zegoen eta nik errepide bizikleta eramateak eragin zuen hori. Bere oneritziz aurrera egin nuen eta Aragoiko familia batekin egin nituen bi kilometro inguru. Beraiekin berbak arnasestuarekin tartekatuz pasatu nituen igoerako 2000 metro horiek. Halako batean, herrixka batean agertu nintzen eta eguna bukatutzat jo nuen. Lagunari esperoan nengoela bertako herritar bati galdtu nion ea O cebreiron ote nengoen. Hark barre eginez ezetz gainera 4 kilometro geratzen zirela esan zidan.4 kilometro ez zitzaidan gauza handirik iruditzen orain arteko malden antzekoak izango balira baina Santxok eta nik bat egin eta igoera hura aurrez aurre izan genuenean sufritu genuen bai!! Maldak % 6-7 ingurukoak ziren baina aurreko 12-15 kilometroek eta egunean generamatzan 85-ek oso gogorra egin zuten igoera. Azkenean, iritsi ginen gainera eta egia esanda merezi izan zuen. Eguraldi bikainak, bista zoragarriak erakusten zizkigun eta errituala ebte ondoren ( argazkiak, besarkadak, atsedena ... ) lo egiteko lekuren baten bila abiatu ginen.

Printzipioz inongo arazorik izango ez genuela pentsatzen genuen. O cebreiro herrixka txikia da eta oso xarmanta. Etxe txikiz osatua dago herria; bat edo bi pisu asko jota baina eraikin handi bat dago bertan eta hau ibiltarien eraikina. 170 plaza inguru dauzka eta aterpetxea oso txikiak ezagutu genituenez, honean inogno arazorik izango ez genuenaren esperantza geneukan. Gure usteak... ordu bat esperoan egon ondoren bi ohe libre geratu zirelakoan, ezer ere ez beteta zegoela esan ziguten eta orduan gure buruhausteak. 12 kilometro aurrerago zegoen aterpetxera deitu eta bertan ere lekurik gabe geratu zirela esan ziguten.Lehertuta ginen, atseden beharrean eta lo egiteko lekurik gabe. Ez genuen irtenbiderik ikusten. Azkenean, herritik bueltaxaka ematen ari ginela, etxe txiki haiteko 3-4 hostal modukoak zirela konturatu ginen. Herriak berez 100 biztanle inguru izango zituen baina egun hartan 2000 pertsonatik gora zegoen han. Uda zen eta ibiltariz josia zegoen herria. Hostal horietako batean lo egitea erabaki genuen. Prezioa galdetu eta garestiegia zela iritzi genion. Hortxe jarraitu genuen albokoan prezio hobea eskatuz. Gure zorterako, Aragoiko familia harekin totpo egin eta azkenean 5 ginela esanez prezioa jeistea lortu genuen leku baten hartu genuen ostatu. Diru pixka bat gehiago utzi genuen baina egia esanda xarma berezia zuen hostalak eta merezi izan zuen ohe batean lo egiteak. O cebreiroz arratsalde gau parte guztia gozatu genuen eta ahaztezina izan zen ilunabarrra. Gauean, ohe haietan lo berehala hartu genuen eta amets haietan Santiago agertzen hasi zen. Galizian geuunden eta gure helburua oso gertu zegoen. Jada zailtasun handienak paseak genituelakoan geunden eta irabazle sentitzen ginen, gure buruei jarritako desafio irabazteko izango ginen!! Hala ere, hurrengo egunean, zailtasunek berriro ere gurekin egin zuten topo. Hau kalbarioa!!

( Jarraipena Azken pedalkadak ARZUA-SANTIAGO )

2008-ko uda hartan igaro genituen egun zoragarri haien kontakizuna amaitzekotan naiz.10 egun, kilometroa pilla, barre asko, haserraldi batzuk eta tartean esperientzia ahaztezina izango zenaren ziurtasuna. Azken aurreneko etapan ginen eta Leongo lurrak albo batera utziz Galiziako lurralde zoragarrian sartu ginen. Mendi berdeek, klima umelak eta bertako jendearen harrerak herrialde paregabe hartak sarrera erraztu ziguten.Hala ere, dena ez zen polita izan. Bezperan, azken 25 kilometroak aldapa gora genituen. Leon eta Galizia tartean dagoen O´Cebreiro famatuari egin behar genion aurre. Bero handi egiten zuen egun hartan eta nire abentura kidea buruko minez zebilen. Mendatea igo aurretik, itzaletan geratu behar izango genuen azken herrixkan. Ondoezik zegoen kidea eta horrek geldialdia behartu zuen. Ordu beteko atsedenaldia hartu genuen eta nire lagunak siestatxoa egin zuen. Nik bitartean herri txiki hartako lasaitasunaz gozatzea erabaki nuen eta argazki kaemra hartuta argazki batzuk ateratze joan nintzen. Bueltatzeko, esna zegoen " gaixoa" eta O cebreoiroko gainera igotzeko prest. Modu honetan ekin genion lehen aldapak igotzeari. Eghia esanda ehenengo 12 kilometroak ez zitzaizkidan oso gogorrak iruditu. Ez nuen inoiz horrelako kilometraje luzeko mendaterik igo baina noizean behin porturen bat edo beste igotakoa banaizenez lehenengo malda haietako % 4-5 -eko protzentaiak eramangarrika iruditu zitzaizkidan. Lagunaren ahuleziak eta nire errimto jarraiak bereiztera eraman gintuen. Bera erdizka zegoen eta nik errepide bizikleta eramateak eragin zuen hori. Bere oneritziz aurrera egin nuen eta Aragoiko familia batekin egin nituen bi kilometro inguru. Beraiekin berbak arnasestuarekin tartekatuz pasatu nituen igoerako 2000 metro horiek. Halako batean, herrixka batean agertu nintzen eta eguna bukatutzat jo nuen. Lagunari esperoan nengoela bertako herritar bati galdtu nion ea O cebreiron ote nengoen. Hark barre eginez ezetz gainera 4 kilometro geratzen zirela esan zidan.4 kilometro ez zitzaidan gauza handirik iruditzen orain arteko malden antzekoak izango balira baina Santxok eta nik bat egin eta igoera hura aurrez aurre izan genuenean sufritu genuen bai!! Maldak % 6-7 ingurukoak ziren baina aurreko 12-15 kilometroek eta egunean generamatzan 85-ek oso gogorra egin zuten igoera. Azkenean, iritsi ginen gainera eta egia esanda merezi izan zuen. Eguraldi bikainak, bista zoragarriak erakusten zizkigun eta errituala ebte ondoren ( argazkiak, besarkadak, atsedena ... ) lo egiteko lekuren baten bila abiatu ginen.

Printzipioz inongo arazorik izango ez genuela pentsatzen genuen. O cebreiro herrixka txikia da eta oso xarmanta. Etxe txikiz osatua dago herria; bat edo bi pisu asko jota baina eraikin handi bat dago bertan eta hau ibiltarien eraikina. 170 plaza inguru dauzka eta aterpetxea oso txikiak ezagutu genituenez, honean inogno arazorik izango ez genuenaren esperantza geneukan. Gure usteak... ordu bat esperoan egon ondoren bi ohe libre geratu zirelakoan, ezer ere ez beteta zegoela esan ziguten eta orduan gure buruhausteak. 12 kilometro aurrerago zegoen aterpetxera deitu eta bertan ere lekurik gabe geratu zirela esan ziguten.Lehertuta ginen, atseden beharrean eta lo egiteko lekurik gabe. Ez genuen irtenbiderik ikusten. Azkenean, herritik bueltaxaka ematen ari ginela, etxe txiki haiteko 3-4 hostal modukoak zirela konturatu ginen. Herriak berez 100 biztanle inguru izango zituen baina egun hartan 2000 pertsonatik gora zegoen han. Uda zen eta ibiltariz josia zegoen herria. Hostal horietako batean lo egitea erabaki genuen. Prezioa galdetu eta garestiegia zela iritzi genion. Hortxe jarraitu genuen albokoan prezio hobea eskatuz. Gure zorterako, Aragoiko familia harekin totpo egin eta azkenean 5 ginela esanez prezioa jeistea lortu genuen leku baten hartu genuen ostatu. Diru pixka bat gehiago utzi genuen baina egia esanda xarma berezia zuen hostalak eta merezi izan zuen ohe batean lo egiteak. O cebreiroz arratsalde gau parte guztia gozatu genuen eta ahaztezina izan zen ilunabarrra. Gauean, ohe haietan lo berehala hartu genuen eta amets haietan Santiago agertzen hasi zen. Galizian geuunden eta gure helburua oso gertu zegoen. Jada zailtasun handienak paseak genituelakoan geunden eta irabazle sentitzen ginen, gure buruei jarritako desafio irabazteko izango ginen!! Hala ere, hurrengo egunean, zailtasunek berriro ere gurekin egin zuten topo. Hau kalbarioa!!

( Jarraipena Azken pedalkadak ARZUA-SANTIAGO )

AHIAKO HARRIAK

Mendien proiektuari eutsiz, oroitzapenetan murgilduta gaurkoan gogoratu dudan 9. Tontorrari buruz ariko naiz. Ahiako harrietara egin nuen 9. igoera. Ez nintzen inoiz egon tontor horretan. Parke naturala dexentetan bisitatua nuen baina tontorra ez nuen inoiz zapalduta. Egun hartan ez nuen lagunik igoera burutzeko eta Naikeren zakurrarekin gin nuen igoera. Oso gustuko dut Lurrekin igoerak egitea. Konpainia eskaintzeaz gain, txakur berezia delakoan nago eta horrek igoerak berez duen berezitasunari gehigarri bat ematen dio. Egun hartan nire kotxe gorri zaharrean sartu eta hantxe abiatu ginen biok abentura bila. Goizean goiz atera ginen, 7-ak aldera eta eguraldi zoragarria lagun, pare bat ordutako igoera egingo genuelakoan nengoen. Igoera ordu eta laurden eskasean burutu genuen eta entzundako ezaugarri on guztiak benetazkoak zirela ikusi ahal izan nuen igoeran. Naturaz inguraturik, bista zoragarriez liluraturik eta inguru paregabean nengoen. Helburutzat nuen tontorra egin aurretik eta indarrez ongi ikusita, alboko tontorra igotzea erabaki nuen. Honen ostean,tontor nagusira jo nuen. Bertako igoera nik baina azkarrago egin zuen Lurrek eta bertan 9. Tontorraren argazkia atera ostean, beherantz abiatu ginen. Beherakoan argazki politak ateratzeko denboratxoa hartu nuen eta momentu haietan gertatu zen txangoko egoerarik bitxiena. Ahiako harria igo duen edonork badaki 10 bat metroko tartea eskalatu beharra dagoela. Txakurrak gora erraz egin zuen arren, beherakoan zailtasunak izan zituen eta nik azkarrago lortu nuen beherakoa egitea. Txakurrak ordea negarrez begiratzen zidan 10 metro gorago. Egoera bitxia zen eta komikoa izatera iritsi zen. Mendizale gutxi batzuk albotik pasa eta barre egiten zuten egoera ikusita. Azkenean, Lurrek aurrera egingo etzuela ikusirik 10 metorak berriro igo eta besoetan hartuta jeitsi behar izan nuen. 10 metro gutxi dira edonorentzat baina partea hartan eta lurraren desegonkortasuna ikusirik km bat txakurra besotan hartuta bezala izan zen. Pauso bakoitza emateko komeriak nituen geienbat txakurra besoetatik eroriko ote zitzaidan baina azkenean biok bizirik jeitsi genuen tontorra jejeje. Beherakoan poz pozik jeitsi zen Lur. Haur bat zirudien tragu txar bat pasa ostean, seguru sentitzen dena berriz ere. Askotan gizakiok pentsatzen duguna baina antza handiagoa izaten dugu animaliekin; adibide hau kasu. Beherakoan mendizale batekin topo egin eta azken maldak bere alboen jeitsi nituen. Lurri buruz aritu zitzaidan berbetan. Honen hitzetan “ zakur horiek gogorrak izaten omen dira, ehiza txakurra mendizale amorratua da eta ez du beldurrik“ nik barre eginez esan nion hau ez zela ehiza txakur “ arrunta " jajajajaja. 9. Egina zegoen.

Santiago bideko bosgarren etapa genuen hau.Burgo Ranero izeneko herri txikitik irten ginen eta eguneroko pedalkadei ekin genion. Kilometroak nahiko erraz egin genituen egunaren lehen zatian. Lehenengo 30 km-ak modu onean eraman genituen.

Eguneko lehen bitxikeria, Leon hiriburuan sartzean izan genuen. Bitxikeria bain berezitasuna izan zen. Egun hartan oso goiz abiatu genuen gure ibilia eta goizeko bederatziak aldera sartu ginen hiriburu hartan. Santiago bidean azkarren pasatu genuen hiriburua izan zen. Goiz pasa ginen bertatik eta hiriguneko etorbide luze eta handiak atorik gabe guretzat izan genituen. Gozatzeko momentuak izan ziren haiek. Ez da hiri askotan, bizikletaz horren lasai ibiltzeko aukera ematen eta ongi probestu genuen askatasun hura. Gainera parrandazale ugarirekin topo egin genuen topo hiriburuko festak zirela eta. Hiria atzean utzi eta berriro ere errepide bakartietan sartu ginen. Hala ere, zerbait berezia antzematen hasi gine errepide haietan, jada ez ziren Gaztela eta Leon guztian zapaldutako errepideen moduko errepide lau eta erosoak, errepideak, gutxi bada ere gora egiten zuen poliki poliki; hau izan zen Galiziaren hurbiltasunaren lehen adierazgarria.

Horrela, kilometroak egiten joan ginen eta Astorga herri ezagunera iristen ari ginela, eguneko arazo nagusia etorri zen. Herrira bideratzen duen errepide maldatsuan behera,nire bizikletako atzeko gurpilak zulatua izan zuen. Neke handia genuen jada gorputzean eta oraindik Astorga pasa eta beste kilometroren bat egiteko asmoa geneukan. Zulatua izan nuen momentu hura oso txarra izan zen. Momentu hartan, nire abentura kideak aurrera egin zuen eta ez zen konturatu nik zulatua izan nuenik. Geratu, egoera aztertu eta kamara aldatzen hasteko lasai xamar nengoela nabaritu nuenean hasi nintzen lanean. Tarte horretan, jende ugari pasatzen zen nire ondotik eta askok laguntza esakintzen zidaten. Nik laguntza eskertzen nuen baina gurpil bat konpontzeko gai nintzelakoan nengoen. Azkenean 20 minutu inguru behar izan nituen zulatua konpontzen eta poliki poliki Astorgako plaza nagusira jo nuen. Hantxe zegoen nere kidea eguzkia hartzen lasai asko!! Bertan ur pixka bat edan eta egoera aztertu genuen. Egoeraren larritasuna ez zuen konpondu berri nuen zulatuak zehazten, kamararik gabe geratu izana zen larriena. Horregatik, Astorgan bizikleta denda bat topatzeari ekin genion. Eguerdiko 14-ak ziren eta ordu txarra zen horretarako baina azkenean denda aurkitu genuen eta espero bezala itxirik ikustean bi aukera genituela konturatu ginen. 1- Arriskatu eta kamararik gabe aurrera egin. ( hurrengo hiri handirarte ez gneuen kamararik izango) edo 2- 17-ak arte itxaron eta etapako kilometroak murriztu. Azkenenean, erabaki zentzudunena aukeratuko genuen, bigarrena noski eta 17-etan lau bat kamara hartu ondoren beste 20 kilometro inguru aritu ginen gurpil gainean. Herritik ateratzean, bitxikeria batetaz konturatu nintzen, Astorgako plazako udaletxeko ordulariak puntuetan, kanpaiak jotzeaz gain, bi pertsonaia berezi kanpandorre itxurako batetik irten eta dantzan ateratzen direla ikusi nuen. Berezia benetan eta xarma berezia ematen zuena bisitari askok begiratzen baitzioten.

Astorga atzean utzi eta igoera maltzur bat hasi genuen. Igoera maltzur horren erdian geratzea erabaki genuen. Herria, Rabanal del camino zen mendi goialdean kokaturiko mendia zen. Hurrengol egunean, eguna gogor hasiko zen, aldapa gora gogor batek eging zigun ongi etorria baina gaurkoz nahiko genuen eta herri hartan lotara geratu ginen. Herri berezia rabanal hau. Polita zen eta lasaia. Gainera, bidaia guztiko aterpetxe politenetakoan egin genuen lo. Bikote Ingeles batena zen eta xarma berezia zuen. Guztia egurrez egindako txabola baten moduan dekoratua zegoen . Oso polita. Kanpoan ibiltarientzat jardin handia zuen eta beraiek zioten bezala zaldian bidea eginez gero zaldia uzteko lekua omen zen hura. A ze bikotea hura. Santiagoko bidearean inguruan negozioa jende askok bilatzen du baina bi hauek garbi zegoen euren fedeak buztzatzen zituela hura mantentzera. Borondatea ordaindu behar zen, tratua ezin hobea zen eta bertako lasaitasuna itzela. Beraiek esaten zuten bezela, erlijiosoak nahiz ez erlijiosoak errepetatzen zituzten azken batean bidea egitea bakoitzaren barneko gauza espiritualtzat baitzuten eta erlijio batengan sineskeriarik ez zuen jendeak egitea ulertzen zuten. Eskerrak ematea besterik ez bikotea ari horrelako aterpetxeek bultzatzen zaituzte bidea beste modu batean egiten eta gozatzen.

Lo ederki egin genuen. Hotz pixka batekin agian. Altuera handian eta noski txabola itxurako tki hartan baina xarmak guztia alde batera utzi eta tokiaz gozatzera bultzatzen gintuen. Esnatzean ordea, behe laino izugarriak eta xirimiriak egunonak eman zizkiguten. Egun gogor baten hasiera izango zen.